MPEG 1

MPEG-1 to w założeniach standard przeznaczony do zapisu video na płytach CD-ROM. Używany jest również w formacie VideoCD - bardzo popularnym w Azji. Pomimo, że w momencie opracowania i wprowadzenia na rynek w 1992 roku był przełomowym standardem nie jest już obecnie konkurencyjny w stosunku do innych formatów. Nie przewiduje międzyliniowości (interlace) więc nie może być używany do transmisji typu telewizyjnego ale pomimo pierwotnego przeznaczenia (CD-ROMy) pojawił się jako jeden z formatów internetowych. Daje dosyć dobrą jakość przy transmisji 1 Mbps i rozmiarze kadru około 320 x 240 ale używany jest również przy innych prędkościach przesyłu (bitrate) chociaż inne kodeki dają znacznie lepsze parametry. Zapewnia tylko standardową z systemów video PAL i NTSC ilość klatek na sekundę tzn.; 25 i 29,97 fps. Wszystkie najnowsze architektury multimedialne (RealSystem, QuickTime i WindowsMedia) umożliwiają wyświetlanie plików formatu MPEG-1, a co ciekawe również jako stream. QuickTime obsługuje MPEG-1 na platformie PC dopiero w najnowszej wersji 5

MPEG-1 jest wciąż obecny w świecie komputerów ponieważ zapewnia szeroką kompatybilność. Głównie z powodu otwartego standardu i często spotykanego w wielu kartach video i innych urządzeniach, wsparcia sprzętowego przy odtwarzaniu plików MPEG-1. Jest także chyba jedynym z formatów, który można odtworzyć na każdym komputerze wyprodukowanym po 1996 roku, nawet na maszynach z systemem Unix bądź Linux gdzie nie można otworzyć najnowszych plików video. Format nie jest jednak uwzględniany na bazie JMF (Java Media Framework), czyli nie można go odtworzyć na palmtopach z Javą. Generalnie można w przybliżeniu powiedzieć, że daje jakość podobną jak kodek Sorenson przy dwukrotnie większym niż Sorenson bitrate.